به گزارش پایگاه خبری انعکاس جنوب : آب در شمال خوزستان صرفاً یک مطالبه خدماتی نیست؛ برای مناطقی که سالها با کمآبی، آبرسانی سیار و ناپایداری شبکه مواجه بودهاند، دسترسی پایدار به آب شرب، به معنای حفظ جمعیت، تقویت کشاورزی و فراهم شدن زمینههای توسعه است.
در همین چارچوب، تغییر وضعیت آبرسانی در شهرستانهای اندیکا و لالی، یکی از مهمترین مطالبات زیرساختی منطقه به شمار میرود؛ موضوعی که طی سالهای اخیر با پیگیریهای دکتر رضا جباری، نماینده مردم مسجدسلیمان، هفتکل، لالی و اندیکا دنبال شده است.
در شهر قلعهخواجه، وضعیت آبرسانی در سالهای گذشته از مشکلات جدی برخوردار بود؛ بهگونهای که آب شرب هر هشت روز یکبار و تنها حدود دو ساعت در اختیار شهروندان قرار میگرفت. وابستگی به چاه نیز نتوانسته بود مشکل را بهصورت پایدار برطرف کند و در مقاطعی با خشک شدن منابع، تأمین آب از طریق تانکر انجام میشد.
اکنون اما بر اساس گزارشهای موجود، وضعیت آبرسانی این شهر به سمت تأمین پایدار و روزانه آب شرب تغییر کرده است؛ تغییری که برای ساکنانی که سالها با محدودیت دسترسی به آب مواجه بودهاند، فراتر از اجرای یک پروژه عمرانی است.
پایان یک تنش آبی چهار دههای در اندیکا
در شهرستان اندیکا نیز اقدامات انجامشده در حوزه تأمین و انتقال آب، با هدف کاهش و رفع تنش آبی دنبال شده است.
تکمیل و اتصال خطوط انتقال آب با قطرهای ۲۰، ۱۶، ۱۴، ۱۲ و ۸ اینچ، اجرای خط ۱۴ اینچ برای مرکز شهرستان و پیگیری برای تأمین منابع جدید آب، بخشی از اقدامات انجامشده در این حوزه عنوان شده است.
همچنین حفاری و بهرهبرداری از نخستین چاه گالری در جزیره پشت سد شهید عباسپور، از دیگر اقدامات صورتگرفته برای تأمین منابع آب منطقه است؛ اقدامی که میتواند در کنار سایر منابع موجود، به افزایش ظرفیت تأمین آب کمک کند.
از سوی دیگر، ۱۳ کیلومتر از خط انتقال آب امامزاده عبدالله نیز اجرا شده و این طرح در مسیر تکمیل قرار دارد.
آب؛ زیرساختی فراتر از تأمین آب شرب
اهمیت این اقدامات زمانی بیشتر مشخص میشود که آب به عنوان یکی از پیشنیازهای اصلی توسعه منطقه مورد توجه قرار گیرد.
تداوم مهاجرت و کاهش ماندگاری جمعیت در مناطق کمبرخوردار، ارتباط مستقیمی با ضعف زیرساختهای اساسی دارد و در این میان، آب شرب پایدار یکی از مهمترین عوامل ماندگاری جمعیت محسوب میشود.
از سوی دیگر، توسعه کشاورزی و استفاده اقتصادی از ظرفیتهای طبیعی منطقه نیز بدون دسترسی به منابع پایدار آب امکانپذیر نخواهد بود.
بر همین اساس، پیگیری تخصیص سهم آب از دریاچهها برای شهرستانهای اندیکا و لالی میتواند در صورت تحقق، فراتر از تأمین آب شرب، زمینهساز توسعه بخش کشاورزی، افزایش تولید، ایجاد صنایع تبدیلی و فراهم شدن فرصتهای جدید اشتغال در منطقه باشد.
رفع تنش آبی؛ پایان مسیر نیست
با وجود اقدامات انجامشده، رفع تنش آبی را نمیتوان پایان مسیر دانست. چالش اصلی پس از تأمین آب پایدار، تبدیل این ظرفیت به یک زیرساخت توسعهای است.
اتصال منابع آبی به کشاورزی، صنایع تبدیلی، اشتغال و سرمایهگذاری میتواند تعیینکننده آینده اقتصادی اندیکا و لالی باشد.
از این منظر، ارزیابی عملکرد مسئولان و نمایندگان نیز صرفاً با تعداد جلسات، مکاتبات و پیگیریها انجام نمیشود؛ بلکه معیار اصلی، میزان تبدیل مطالبات قدیمی مردم به پروژههای اجرایی و نتایج ملموس در زندگی آنان است.
اکنون که بخشی از مشکلات آبرسانی در اندیکا و لالی در مسیر رفع قرار گرفته، انتظار میرود مرحله بعدی این روند، به سمت تکمیل زیرساختهای آبی و پیوند آن با توسعه اقتصادی منطقه حرکت کند؛ مسیری که در صورت تحقق، میتواند آب را از یک مطالبه دیرینه خدماتی به نخستین حلقه زنجیره توسعه پایدار شمال خوزستان تبدیل کند.
